دوباره به عرصه دنیای مجازی بر گردم واقعا عذر میخوام

مثل همیشه به نام خدای کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام

دهه کرامت میلاد حضرت معصومه(س) تا میلاد امام رضا (ع)

تبریک می گم به همه عاشقان راهش این ولادت مبارک وسعید رو

انشاالله همه اونایی که رفتن زیارت وپا بوس اقا یاد ما هم باشند

چشمه های خروشان تو را می شناسند
موجهای پریشان تو را می شناسند
پرسش تشنگی را تو آبی، جوابی
ریگهای بیابان تو را می شناسند
نام تو رخصت رویش است و طراوت
زین سبب برگ و باران تو را می شناسند
از نشابور بر موجی از «لا» گذشتی
ای که امواج طوفان تو را می شناسند
اینک ای خوب فصل غریبی سر آمد
چون تمام غریبان تو را می شناسند
کاش من هم عبور تو را دیده بودم
کوچه های خراسان تو را می شناسند

تبریک به مناسبت ولادت کریم اهل بیت

قربونت برم اقا جون

اخه چه قدر کریمی اقا چه قدر

قربون غربتت برم اقا جون

باارزوي قبولي طاعات وعبادات وسربلندي در اين ماه مبارك

التماس دعا

اینم هلال خوشگل این ماه

اقا جون خدا شاهده غير ظهورت ارزويي ندارم كه همه ارزوهام با ظهورت ...

اقا خيلي دلم گرفت سحر اولين روز خيلي اقا منتظرتيم هممون

خيلي دوست داريم

بيا بيا بيا

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ای آنکه نگه دوخته بر بزم خدایی

خوش باش بر این شیوه که نور دل مایی

پیداست از این حال که دلداده اویی

زیباست چه بسیار که از خویش رهایی
نشنیده ای آیاکه زند جارچی عرش

گلبانگ, که بازای, که مهمان خدایی
ماه رمضان آمده و مائده بر پاست

دعوت همگا نیست چرا زود نیایی
آن به که زهر خوان دگر چشم بپوشی

زیباست بر افطاز خدا لب بگشایی
غافل منشینید که در عرش خبر هاست

چتری به سر آرید که فری است همایی
خوان کرمش مائده هردو جهانست

آن به که بر این سفره گسترده در آیی
گاهیست به پدرام چرا قدر ندانی

ماهیست همه بدر چرا ماه نپایی
یک شب که بمقدار به عمریست برابر

آنرا زچه هر سال به عمرت نفزایی؟
خیل ملک آید به سلام تو در این شب

حیف است که بر خاک تو رخسار نسایی
آرند و د مانند به هر روح روانی

آیند و رسانند به هر گوش ندایی
تا صبحد مان پیش تو مانند به تکریم

هر لحظه به سازی و نوازی و نوایی
تنها نه فقط قدر تو تقدیر نمایند

برای خواندن بقیه این شعر زیبا 

بر درد دلت میرسد از غیب دوایی
گیرند به تکلیف تو ازحور کنیزی

بخشند به تشریف تو از نور قبایی
جویند به رضوان تو در قرب مقامی

سازند به تمکین تو در خلد سرایی
بر ره سپران مژده همین بس که به فرجام

با روزه برد راه سپر راه به جایی
دعوت که به مهمانی قرب است عزیزان

آن کس بپذیرد که بر او نیست ریایی
ناظم نه طمعکار سراید غزل اما

هر گفته برد اجری و هر کرده جزایی

ميلاد با سعادت منجي عالم بشريت  يگانه هستي بخش مهدي موعود

ال ياسين منتظرترين منتظر مبارك باد

اين ميلاد پر بركت رو تبريك ميگم

خداجون تبريك ميگم به همه عرشيان

تبريك مي گم به همه منتظران

اقا قربونت برم اقااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا خيلي دلم ...

كاش مي شد كاش... الهي بميرم كه اين قدر با كارهام دلتو ميشكونم

الهي نباشم اشكاتو نبينم

اقا جون اللهي هر چه زودتر تموم بشه اين جدايي

سيد مباركه مباركه بخون بخون كه منتظريم سيد بخون

آغاز غيبت و داستان سرداب

پس از در گذشت و يا شهادت امام حسن(ع), مائموران خليفه عباسى حركت گسترده اى را آغاز كردند و به جست و جوى فرزند و جانشين آن حضرت پرداختند(1). در هر جا كه احتمال وجود امام زمان(ع) را مى دادند, حضور مى يافتند. هدف آنان از هجوم به منزل امام حسن(ع) و اذيت و آزار بنى هاشم, دستگيرى و قتل فرزند امام حسن(ع) بود. اين پيگيرى خطرى بزرگ براى آينده امامت بود, كه با قد رت و حكمت پروردگار مهدى(ع) از نظرها پنهان گرديد و از خطرها به دور ماند.
در آغاز غيبت, ميان علما و دانشمندان اختلاف است. سه نظر در آن وجود دارد:
1. گروهى مانند شيخ مفيد(ره) آغاز غيبت صغرا را از هنگام ولادت حضرت مهدى(ع) به شمار آورده اند(2); زيرا از همان سالهاى آغازين ولادت, آن حضرت غيبت نسبى داشت و شمارى اندك از ياران, وى را مشاهده كردند.
بنابراين نظر, دوره غيبت صغرا تقريباً 74 سال مى شود, يعنى از آغاز ولادت, تا پايان سفارت آخرين سفير حضرت.
2. برخى بر آنند كه غيبت صغرا, از سال 260 ه. ق. يعنى سال درگذشت امام حسن(ع) آغاز شد و اين مدت, تا شروع غيبت كبرا, دوران آمادگى شيعيان و اُنس آنان به جدايى از امام زمان(ع) نام گرفت. اين دوران تقريباً هفتاد ساله, غيبت همه جانبه نبود. سفيرانى رابط بين امام ومردم بودند و مردم با واسطه, پرسشهاى دينى و دنيايى خود را از آن حضرت دريافت مى كردند.
3. گروهى آغاز غيبت امام(ع) رااز زمانى مى دانند كه مائموران خليفه به منزل حضرت در سامرا, هجوم آوردند, تا وى را دستگير كنند و آن حضرت در آن هنگام, در سرداب و همان جا, از ديده ها پنهان شد و تاكنون, در آن جا, بدون آب و غذا زندگى مى كند و روزى از آن جا ظهور خواهد كرد.
اين داستان چنان شهرت يافته كه وى را (صاحب سرداب) لقب داده اند(3).
در پاسخ اين سخنان بايد گفت: در منابع شيعى و كتابهاى اماميه, هيچ نامى از (سرداب) نيست. نويسندگان اهل سنت در نوشته هاى خود بر اين نظر اصرار مى ورزند ومتائسفانه اين مسائله دستاويز حمله نا آگاهانه برخى از آنان به تشيع گرديده است(4). پنداشته اند كه شيعيان در ميانه سرداب, امام خودرا مى جويند و ظهورش را از آن نقطه انتظار مى كشند; از اين روى, تهمتهايى به شيعه زده اند و زحمت مراجعه به منابع شيعى را در اين زمينه به خود نداده اند.
البته داستان حمله مائموران معتضد عباسى به منزل امام(ع) و برخورد آنان با آب فراوان و ديدن فردى كه در گوشه اى نشسته و عبادت مى كند و سپس هجوم به طرف وى و ناكام شدن آنان از دستگيرى وى, در برخى از منابع شيعى آمده است, اما در اين نقل, بر فرض صحت سند و دلالت آن: اولاً, از (سرداب) نامى برده نشده است ثانياً, حمله ديگرى كه از ناحيه معتضد صورت گرفته خلاف آن چيزى را كه اهل سنت مى گويند, ثابت مى كند زيرا بنابراين نقل, امام(ع) آن محلّ را ترك كرد و از پيش چشم مائموران گريخت و در نتيجه, در سرداب نيست(5).
منشائ خرده گيريهاى نا آگاهانه برخى به شيعه, در اين زمينه, آن است كه شيعيان به بخشى از حرم عسكريين در سامرا, يعنى (سرداب) احترام و توجه خاصى دارند و آن را زيارت مى كنند. خاطره هاى امامان خويش را گرامى مى دارند و آن مكان را مورد عنايت قرار مى دهند. و اين نه به خاطر آن استكه امام زمان(ع) در ين جا مسكن گزيده است و زندگى مى كند, بلكه از آن جهت كه زمانى مركز عبادت و سكونت چند تن از امامان راستين تشيع بوده است.
و ما حب الديار شقفن قلبى ولكن حبّ من سكن الديار گذشته از اين, بر اساس احاديث فراوانى كه در منابع شيعى وجود دارد, شيعيان بر اين باورند كه امام زمان(ع) در ميان مردم در رفت و آمد است و در مراسم حج و مانند آن شركت مى جويد و مانند يوسف كه برادرانش را مى شناخت وآنان وى را نمى شناختند, دوستان خويش را مى شناسد و...(6) بنابراين, داستان غيبت حضرت مهدى(ع) در سرداب سامرا و زندگى كردن حضرت در آن مكان, بهتان و دروغى بيش نيست و هيچ يك از بزرگان شيعه, چنين باورى نداشته و ندارند.

___________________________________________

(1) (اصول كافى), ج505/1.

(2) (ارشاد), مفيد, ج340/2.

(3) (اتفاق در مهدى موعود), سيد اكبر قرشى62/ـ 111.

(4) (منتخب الائثر فى الائمام الثانى عشر), صافى گلپايگانى 372/, داورى, قم.

(5) (كتاب الغيبة), شيخ طوسى;248/ (بحار) ج51/52.

(6) (كتاب الغيبة), شيخ طوسى164/ .